درود بر شما، طبرزدی عزیز،
حمایت از شما و همه زندانیان سیاسی، یک وظیفه ملی در دفاع از آزادی، عدالت و کرامت انسانی است.
شما در بخشی از پیام تلفنی خود از زندان، ضمن انکه حکومت را مسوول اصلی کشتار جمعی دیماه معرفی کردید ،نیروهای (گارد جاویدان )را مسوول بخشی ازسربریدن ها و آتش زدن انسانها معرفی کردید واین اقدامات را بهانه ای به دست رژیم برای سرکوب بیشتر مردم دانستید…
یار دبستانی من، شما بهتر از من میدانید،که،حکومتهای استبدادی برای سرکوب مخالفان خود نیازی به بهانه ندارند. حتی در نبود هرگونه دلیل واقعی، اتهامهایی چون «جاسوسی»، «مأمور موساد»، «منافق»، «محاربه»، «توهین به مقدسات» ، «اقدام علیه امنیت ملی»و دیگر برچسبهای مشابه به کار گرفته میشوند تا زمینه برای زندان، اعدام یا حذف سیاسی فراهم شود.
در این میان، روایت خشونتهایی سبوعانه ای که مردم تجربه کردهاند بسیار متفاوت است.
شواهد، گزارشات میدانی،عکسها و ویدیوها نشان میدهد؛ کسانی که مردم عادی را سر بریدند، با قمه ،تیربار و دوشکا و شات گان وحشیانه زدند، و اموال مردم را تخریب کردندو به آتش کشیدند، نه نیروهای موساد بودند و نه نیروهای گارد جاویدان، بلکه از ۳ مجموعه اصلی تشکیل شده بودند:
۱) نیروهای اعتقادی ،مغزشویی شده،تحت آموزش های ویژه بسیج ،سپاه ونیروهای انتظامی (داعش شیعی)
۲) اراذل و اوباش و جانیانی که احکام سنگین داشته وبا وعده تخفیف در مجازات ،توسط سپاه سازماندهی ودر سرکوب خونین مردم نقش داشتند.
۳) نیروهای نیابتی (پروکسی ها) حکومت همچون حشد الشعبی که به زبان عربی صحبت میکردند.
میدانیم شکاف عمیقی میان روایت مردم و روایتهای رسمی وجود دارد.ما به عنوان نیروهای اپوزیسیون همیشه روایت و گزارشات مردمی رامحک حقیقت قرار میدهیم.
طبرزدی عزیز، من بهعنوان فردی جمهوریخواه باور دارم که دقت در انتساب مسئولیت جنایات اهمیت بنیادین دارد.
نسبت دادن اعمال خشونتآمیز علیه مردم به گارد جاویدان یا موساد، از منظر من، با واقعیتهای موجود همخوانی ندارد و میتواند نتیجه انتقال اطلاعات نادرست حکومتی به شما و دیگران باشد.
تمرکز ماباید بر روشنسازی حقیقت و حمایت از حق دفاع مشروع مردم برای حفظ جانشان باشد.
در برابر خشونت سازمانیافته و مسلحانه حکومت مفهوم دفاع مشروع حقی است که در بسیاری از نظامهای حقوقی به رسمیت شناخته شده است. مردمی که خود را در موضع دفاع میبینند، حق دارند برای حفظ جان و امنیت خود اقدام کنند. بهویژه آنکه بخش بزرگی از جامعه و افکار عمومی جهانی، دیگر بهسادگی روایتهای رسمی حکومت را نمیپذیرد.
در نهایت، این نامه نه صرفاً بیان یک اختلاف روایت، بلکه تأکیدی بر ضرورت شناخت دستگاه سرکوب و مقابله با روایت حکومت است.
به امید ازادی ایران و به امید روزی که هیچکس بهدلیل بیان اندیشهاش در بند نباشد.
پاینده ایران
رضا مقدم