“اعتراض” در لغت ؛ ایستادگی کردن، ایراد گرفتن ، واخواهی و وا خواست است در حالیکه
“اغتشاش” ؛ ایجاد غل و غش، درهم برهم ، آشفتگی و شورش ( انقلاب) را می نمایاند.
رهبر جمهوری اسلامی درسیزدهم دیماه جاری، بیاناتی که در اجتماع خانواده های کشته شده در جنگ ۱۲ روزه بر زبان آورد ، با تسلط بر معنای این واژگان ، عملا فرمانِ
آتش گشودن بر روی مردم معترضِِ حاضر در عرصه های اعتراض را بعنوان فرمانده کل قوا ، صادر نمود.
آشکار است که ؛ بسیارانی از نیروهای مسلح ِدر خدمت نظام ، دارای دانش تمیز معنایی این دو واژه نبوده و اگر هم واقف باشند ، نخواهند توانست در ازدحام خیابان ، با قائل شدنِ تمیز بین حاضرین بر اینکه کدام معترض و کدام اغتشاش گر هستند، اجرای حکم فرمانده را گردن بنهند.و لذا برای مصون ماندن از اتهام تمرد در دستور فرمانده، نا چار به کشتار مردم بی دفاع خواهند شد که به تبع آن مزیدی بر مشکل داوری قضات برای رسیدگی بر مبنای انصاف و حسن نیت را نیز بدنبال خواهد آورد. درحالیکه اگر نیت وقصد ِمصلحانِ واضع قانون اساسی ؛ در نص صریح ِ اصل بیست و هفتم آن ، امعان نظر قرار میگرفت و از آن تخطی نمیشد، نقیصه ی این تشخیص به بهای از دست دادن جان های بیشمار ِهم میهنان ما به انجام نمی رسید . بنا بر این با عنایت به واقعیت انکار ناپذیر جریان جاری اجرای چنین گونه از حکم های تکرار شونده و بمنظور خاتمه دادن به غائله ی تفسیر به رای بقای حکومت منجر به کشتار ِ خواسته یا نا خواسته ، مردمان نا خرسند از ناتوانی کار بدستان حکومتی این سر زمین ، راهی جز پایداری و ادامه اعتراض های خیابانی تا رسیدن به غایت تغییر ، مصور و موجه نخواهد بود.
پاینده ایران
چهاردهم دیماه یکهزار و چهارصد و چهار
زنجیره هم اندیشان ملی ایران