اغتشاش در مراسم سوگواری خسرو علیکردی چهل و شش سال است که مردم ایران بهای سنگینی پرداختهاند تا کشورمان را از چرخه استبداد به سوی دموکراسی سکولار مبتنی بر رای مردم، جدایی دین از حکومت، حقوق بشرو حفظ تمامیت ارضی سوق دهند. در تمام این مدت حاکمیت همواره با سیاست “تفرقه بیانداز و حکومت کن” کوشیده است تا مانع یک همبستگی ملی و حکومت دمکراتیک بر پایه رای آزاد مردم گردد.
امروز، پس از سالها هزینه و ایستادگی، جامعه ایران به نقطه ای رسیده که همگرایی جریانهای گوناگون سیاسی و مدنی حول اصول مشترک ملی امکانپذیر شده و گفتمان ملی در حال شکلگیری است.
این همبستگی، بزرگترین سرمایه ما در راستای گذار به دموکراسی است.
در مراسم سوگواری زنده یاد خسرو علیکردی، صحنههایی رقم خورد که برای هر ایرانی آزاده دردناک و نیز هشداردهنده بود.
در حالی که جواد علیکردی و یک بانوی مبارز شجاعانه و مسالمتآمیز سینه سپر کردند و جمعیت حاضر با شعار “پاینده ایران” بر وحدت ملی تاکید داشتند، گروهی با شعارهای تحریک آمیز برای ایجاد اغتشاش، عملا” مسیر تجمع همبسگی ملی را منحرف کردند.
این رفتار، که قرائن جدی بر نفوذ و هدایت عوامل امنیتی در آن وجود داشت، بهانه لازم را برای یورش نیروهای سرکوب فراهم کرد. در اوج این اغتشاش خشونت آمیز، شاهد صحنهای غیر انسانی بودیم که بانو نرگس محمدی را با خشونت و کشیدن گیسوانش بازداشت کردند. در کمال تاسف، همان تماشاچیان اغتشاشگر نه تنها این رفتار غیر انسانی را محکوم نکردند که با هورا کشیدن آن را همراهی نمودند.
انتظار این بود که چنین رفتار غیر انسانی توسط جمعیت حاضر محکوم و تقبیه شود؛ ولی همان اغتشاشگران، که احتمالا” ماموران رژیم بودند هورا کشیدند و آن را همراهی کردند.
انتشار بیانیهای دیر هنگام و تحت فشار افکار عمومی، بدون محکومیت روشن خشونت و اغتشاش؛ و ارجاع مسئولیت به کنشگران حقوق بشری برای راه اندازی کارزاری که پیشتر شکل گرفته بود، نه از نظر انسانی قابل دفاع است و نه ا ز نظر سیاسی. مبارزه برای آزادی بازداشت شدگان، نیازمند نصیحت یا مصادره به مطلوب نیست، بلکه نیازمند صداقت، مسئولیت پذیری و مرزبندی با خشونت است.
پرسش اساسی اینجاست: اگر خشونت، اغتشاش، حذف صدای مخالف و بهره برادریاز سرکوب امنیتی محکوم نشود، تفاوت این رفتار با روشهای هواداران ولایت فقیه در چیست؟
دموکراسی، همبستگی ملی و آینده ایران، بدون پایبندی عملی به اصول اخلاقی، انسانی و سیاسی، تنها در حد شعار باقی خواهد ماند. ایران بیش از هر زمان دیگری به صداقت و شجاعت در پذیرش خطا و دفاع بی قید و شزط از کرامت انسانی نیاز دارد.
جبهه ملی ایران – کورش زعیم، سخنگو