بلاخره اسراییل با تهدیداتی که از قبل داشت و با راضی کردن هیت حاکمه امریکا که از مویدان اسراییل هستند و در هماهنگی کامل حملات خود را به ایران شروع کرد و در این حملات بمباران وسیعی انجام شد که در وهله اول با حمله آبتدای آنان تاکتیک از کار انداختن سیستم پدافند هوایی همراه بوده است که کلا هوا و فضای ایران را بی دفاع کرد.
در حمله حمله دوم تاکتیک آن ها زدن سران ارکان نظامی سپاه بوده است. آنان در این اهداف خود موفق بودند تا الان هم نشانه ها این حدیث را تایید می کند.
البته در این حملات اصل مهم از کار افتادن پدافند هوایی ایران بود. پدافند هوای ایران در این هجمات هیچ واکنشی از خود نشان نداد و فضای ایران بلادفاع و خلع سلاح شده بود.
اسرائیل هم با این عمل به آهداف اولیه خود فعلا دست یافته است. البته بقول سران اسراییل این جنگ رستاخیزی است که بین اسرائیل و ایران روی داده و پرهیزی آز آن نخواهد بود.
در پی این هجمات این فکر مطرح می شود اینکه رهبران نظام ایران در شعارهای خود نظام خویش را قدرت برتر منطقه و قدرتهای نظامی جهان معرفی می کردند که هیچ نیروی قادر به زدن ضربه به آنان و مملکت را ندارد. اما عکس این فکر و خیال دیشب مشخص شد.
حال سوال مطرح این است نظامی که در پی این یورش ها نتوانست از خودش صیانت و دفاع کند چگونه قدرت برتر می باشد. 35 سال است بیشترین بودجه را به سپاه اختصاص دادند و خریدهای هنگفت سلاح که برای این نیرو انجام گرفته است. اما این نیرو با یک حمله از کار افتادند و فلج شدند.
این قدرت برتر در کجا رجز می داد و لات کوچه خلوت چه نیرو می خواهد باشد. از این رجز خوانی های بی پایه چه نتیجه حاصل گردیده بجز نابودی داشته های مملکت.
اما نکته مهم اینکه قدرت برتر حتی نمی تواند از خویشتن خویش دفاع نماید بعد ادعای هجوم به قدرت های برتر جهانی را در سر می پروراند. اما این هجوم نشان داد که قدرت برتر خواب بوده است. اما سالها به هدر دادن بودجه کلان برای این رجز خوانی حاصل چیست. البته حاصل آن را در یادداشت بعدی اشاره می شود.
سید عبدالمجید الهامی